Determination of Quality and Characterization Properties of Some Advanced Soybean (Glycine max. L.) Lines and Varieties under Second Crop Conditions in Şanlıurfa
2
Harran Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarla Bitkileri Bölümü
Abstract
This study was carry out to determine the quality and characterization of some advanced soybean lines and varieties under second crop conditions in Şanlıurfa. In the study, 11 advanced lines (KA08-03, KA08-06, KA08-07, KA08-08, KA08-09, 8-3-4, 11, 13, 17, 24, 27) and 3 standards developed by hybridization method. variety (Türksoy, Ataem-7, Bravo) was used as a material. The research was conducted at GAP Agricultural Research Institute Gündaş Research Station in 2015 and 2016 according to the randomized blocks trial pattern with four replications. In the research, besides the morphological characterization features such as the number of emergence days, number of flowering days, plant height, yield, harvest index, relative growth rate, quality characteristics such as crude protein and crude oil were also examined. According to the research results; The number of emergence days varied between 5.33-7.67 and flowering days between 31.75-38.17. Among the analyzed soybean genotypes, the grain yield varied between 36.41-41.71% and crude protein ratio between 36.71 and 40.07 in terms of harvest index of 226.69-370.51 kg da-1.
Keywords
Soybean, Second crop, Yield, Şanlıurfa, Protein
How to Cite
Erdal ERBİL, & M. Atilla GÜR. (2019). Determination of Quality and Characterization Properties of Some Advanced Soybean (Glycine max. L.) Lines and Varieties under Second Crop Conditions in Şanlıurfa. ISPEC Journal of Agricultural Sciences, 3(1), 153–169. Retrieved from https://ispecjournal.com/index.php/ispecjas/article/view/91
📄ACAR, N., 2014., Değişik Kökenli Farklı Soya [Glycine max L. Merrill.] Çeşitlerinin Kahramanmaraş Koşullarında Ana Ürün ve II. Ürün Olarak Verim ve Kalite Özelliklerinin belirlenmesi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Kahramanmaraş, 92s.
📄ALMACA, A., 1997. Değişik Bradyrhizobium japonicum İzolatları ile Aşılamanın Farklı Soya Çeşitlerinde GAP Bölgesinde Nodülasyon, N2- Fiksasyonu ve Verime Etkisi. 1.Trakya Toprak ve Gübre Sempozyumu, 20-22 Ekim, Tekirdağ, s.381-387.
📄AMARANTH, K.C.N., and VISWANATHA, S.R., 1993. Path Coefficient Analysis for Some Quantative Characters in Soybean. FIeld Crop Abstract, 46(3): 207.
📄AMTHOR, J.S., 2001. Effects of Atmospheric CO2 Concentration on Wheat Yield: Review of Results From Experiments Using Various Approaches to Control CO2 Concentration. Field Crops Research, 73: 1-34.
📄ARSLAN, B., GÜNEL, E., YILDIRIM, B., İLBAŞ, A.I., YILMAZ, N., ve DEDE, Ö., 1994. Soya Fasulyesinde (Glycine max L.) Bazı Verim ve Kalite Özelliklerinin Korelasyon ve Path Analizi Üzerinde Bir Araştırma. Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Dergisi, 4(1): 129-137.
📄ARSLAN, D., 2007. Soyada (Glycine max (L.) Merll), Ana ve İkinci Ürün Ekim Zamanlarında Yapılan Seleksiyonların Verim ve Verim Öğelerine Etkileri. On Dokuz Mayıs Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Samsun, 52s.
📄BAKOĞLU, A., ve AYÇİÇEK, M., 2005. Elazığ Şartlarında Soya Fasulyesinin [(Glycine max L.)] Tarımsal Özellikleri ve Tohum Verimi. Fırat Üniversitesi, Fen ve Mühendislik Bilimleri Dergisi, 17(1): 52-58.
📄BAVEC, F., and BAVEC, M., 2001. Chlorophyll Meter Readings of Winter Wheat Cultivars and Grain Yield Prediction. Communications in Soil Science and Plant Analysis, 32(17&18): 2709–2719.
📄BAYDAŞ, Y.M., 2009. Van Ekolojik Koşullarında Farklı Ekim Zamanı Uygulamalarının Bazı Soya Fasulyesi (Glycine max (L.) Merrill) Çeşitlerinde Verim ve Verim Öğelerine Etkisi. Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Van, 67s.
📄BEYYAVAŞ, V., HALİLOĞLU, H., ve YILMAZ, A., 2007. İkinci Ürün Soya Tarımnda Farklı Ekim Zamanlarının Verim ve Verim Unsurlarına Etkisi. Harran Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Dergisi, 11(37/4): 23-32.
📄BOARD, J.E., 2000. Light Interception Efficiency and Light Quality Effect Yield Compensation of Soybean at Low Plant Populations. Crop Science, 40(5): 1285- 1294.
📄CHATURVEDI, S., CHANDEL,A.S., and SINGH, A.P., 2012. Nutrient Management for Enhanced Yield and Quality of Soybean (Glycine max) and Residual Soil Fertility. Legume Research, 35(3): 175-184.
📄CANDOĞAN, B. N., ve YAZGAN, S., 2016. Yield and Quality Response of Soybean to Full and Deficit Irrigation at Different Growth Stages under Sub-Humid Climatic Conditions. Tarim Bilimleri Dergisi, 22(2): 129-144.
📄CİVELEK, T., 2006. Yapraktan Demir Uygulamasının Bazı Soya (Glycine max L.) Çeşitlerinde Verim ve Verim Unsurları ile Önemli Kalite Özelliklerine Etkisi. Ondokuz Mayıs Ünivetsitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Samsun, 57s.
📄COBER, E., and VOLDENG, H.D., 2000. Developing High-Protein, High-Yield Soybean Populations and Lines. Crop Science, 40(1): 39-42.
📄ÇETİN, S.H., 2010. Soyada Bakteri Aşılaması ve Fosfor Uygulamalarının Verim ve Kalite Üzerine Etkileri. Selçuk Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 58s.
📄ÇOPUR, O., GÜR, M.A., DEMİREL, U., ve KARAKUŞ, M., 2009. Performance of Some Soybean [Glycine max (L.) Merr.] Genotypes Double Cropped in Semi-arid Conditions. Notulae Botaniae Horti Agrobotanici Cluj-Napoca, 37(2): 85-91.
📄DINÇ, U., ŞENOL, S., SAYIN, M., THOMPSON, D. S., SOBEIH, W., ve RODRIGUEZ, G.1988. Güneydoğu Anadolu Topraklar (GAT) 1. Harran Ovası, Tubitak Tarım ve Ormancılık Araştırma Projesi, No: TOAG –433, Adana.
📄DOLAPÇI, F.,2012., Kahramanmaraş Koşullarında Bazı Soya [Glycine max L. ( Merill)] Çeşitlerinin Verim ve Verim Unsurlarının Belirlenmesi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Kahramanmaraş, 45s.
📄EDWARDS, J., and PURCELL, L., 2005. Soybean Yield And Biomass Responses To Mincreasing Plant Population Among Diverse Maturity Groups. Crop Science Society of America, 45(5): 1770-1777.
📄EPLER, M., and STAGGENBORG, S., 2008. Soybean Yield and Yield Component Response to Plant Density in Narrow Row Systems. Online. Crop Management. doi:10. 1094/CM- 2008-0925-01-RS.
📄ERDOĞMUŞ, M., 2007. Soya Fasulyesi (Glycine Max (L.) Merr.)’ nde Erkenci Genotipler için Seleksiyonda Dikkate Alınacak Agronomik Özelliklerin Belirlenmesi. Ondokuz Mayıs Üniversitesi. Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Samsun, 45s.
📄GRAHAM, P.H., 1992. Stress Tolerance in Rhizobium and Bradyrhizobium, and Nodulation under Adverse Soil Conditions. Canadian Journal of Microbiology, 38(6): 475–484.
📄GREEN-TRACEWICZ, E., PAGE, E.R., and SWANTON, C.J., 2011. Shade Avoidance on Soybean Reduces Branching and İncreases Plant-To-Plant Variability in Biomass And Yield Per Plant. Weed Science, 59(1): 43-49.
📄GÜNEŞ, A., 2006. İkinci Ürün Soya (Glycine max (L.) Merll ] Tarımında Farklı Azot Doz ve Uygulama Zamanlarının Verim ve Verim Unsurlarına Etkisi. Harran Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Şanlıurfa, 60s.
📄GÜR, M. A., ÇOPUR, O., KARAKUŞ, M., ve DEMİREL, U., 2004. Harran Ovası Koşullarında Bazı Soya (Glycine max. L. Merill.) Genotiplerinin Verim ve Verim Öğelerinin Saptanması. GAP IV. Tarım Kongresi, 21-23 Eylül Şanlıurfa, s.156-159.
📄HOFFMANN, W. A., and POORTER, H., 2002. Avoiding Bias in Calculations of Relative Growth Rate. Annals of Botany, 80(1): 37-42.
📄HOSSEINI, N. M., ELLIS, R.H., and YAZDI-SAMADI, B., 2001. Effects of Plant Population Density on Yield and Yield Components of Eight Isolines of cv. Clark (Glycine max L.). Journal of Agricultural Science Technology, 3(1): 131-139.
📄HUNGRIA, M., and FRANCO, A.A., 1993. Effects of High Temperature on Nodulation and Nitrogen Fixation by Phaseolus vulgaris L. Plant Soil, 149(1): 95-102.
📄KARAKUŞ, M., ARSLAN, H., HATİPOĞLU, H., ve RASTGELDİ, U., 2013. Harran Ovası Koşullarına Uygun Ana ve İkinci Ürün Bazı Soya Hat ve Çeşitlerinin Belirlenmesi. Türkiye X. Tarla Bitkileri Kongresi, 10-13 Eylül, Konya, Cilt I, s.952-958.
📄KARASU, A., ÖZ, M., ve GÖKSOY, A.T., 2002. Bazı Soya Fasulyesi [Glycine max L. Merr.] Çeşitlerinin Bursa Koşullarına Adaptasyonu Konusunda Bir Çalışma. Uludağ Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Dergisi, 16(2): 25-34.
📄KHAN, S., LATIF, A., AHMAD, S.Q., AHMAD, F., and FIDA, M., 2011. Genetic Variability Analysis in Some Advanced Lines of Soybean (Glycine max L. Merr.). Asian Journal of Agricultural Sciences, 3(2): 138-141.
📄KOÇ, M., BARUTÇULAR, C., ve GENÇ, İ. 2003. Photosynthesis and Productivity of Old and Modern Durum Wheats in a Mediterraean Enivironment. Crop Sci., 43(6): 2089-2097.
📄KOLAY, B., 2007. Diyarbakır Koşullarında II. Ürün Soya Tarımında Farklı Toprak İşleme Yöntemlerinin Verim ve Bazı Toprak Özelliklerine Etkisi. Harran Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Şanlıurfa, 66s.
📄KOLSARICI, Ö., GÜR, A., BAŞALMA, D., KAYA, M.D., ve İŞLER, N., 2005, Yağlı Tohumlu Bitkiler Üretimi Raporu, IV. Yağlı Tohumlu Bitkiler Sempozyumu, 18-22 Eylül, İstanbul, s.152-163.
📄KUSWANTORO, H., 2014. Relative Growth Rate of Six Soybean Genotypes Under Iron Toxicity Condition. International Journal of Biology, 6(3): 11-17.
📄LIU, X., JIN, J., HERBERT, S.J., ZHANG, Q., and WANG, G., 2005. Yield Components, Dry Matter, LAI and LAD of Soybeans in Northeast China. Field Crops Research, 93(1): 85-93.
📄MALIK, M.F.A., ASHRAF, M., QURESHI, A.S., and KHAN, M.R., 2011. Investigation and Comparison of Some Morphological Traits of the Soybean Populatıons Using Cluster Analysis. Pakistan Journal of Botany, 43(2): 1249-1255.
📄ÖNDER, M., ve AKÇİN, A., 1991. Çumra Ekolojik Şartlarında Nodozite Bakterisi (Rhizobium japonicum) ile Farklı Seviyelerde Azot Kombinasyonları Uygulanan Soya Çeşitlerinde Tane, Yağ ve Protein Verimi ile Verim Unsurları Arasındaki İlişkiler Üzerine Bir Araştırma. Doğa, Turkish Journal of Agriculture and Forestry, 15: 765-776.
📄ÖZTÜRK, F., 2015. Toprak İşleme Yöntemleri ve Bitki Sıklıklarının Ana ve İkinci Ürün Olarak Yetiştirilen Soya [Glycine max (L.) Merrill]’nin Büyüme – Gelişme ve Tohum Verimi Üzerine Etkileri. Dicle Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi, Diyarbakır, 199s.
📄PEDERSEN, P., and LAUER, JG., 2004. Soybean Growth and Development in Various Management Systems and Planting Dates. Crop Science, 44(2): 508-515.
📄PFEIFFER, T.L., CHO, Y., GIBSON, D.J., YOUNG, B.G., and WOOD, A.J., 2001. Utility of Trigonelline as a Biochemical Market for Interspecific Competition between Soybean and the Weed Common Waterhemp. Biologia Plantarum, 44(4): 619–622.
📄POEHLMAN, J.M., 1979. Breeding Field Crops, 2nd edition, The Avi Publishing Company, Inc., Connecticut, 483s.
📄REYNOLDS, M.P., SINGH, R.P., IBRAHIM, A., AGEEB, O.A.A., LARQUE-SAAVEDRA, A., and QUICK, J.S., 1998. Evaluating Physiological Traits to Complement Empirical Selection for Wheat in Warm Environments. Euphytica Research, 100(1&3): 85–94.
📄SARIMEHMETOĞLU, O., 2006. Çukurova Bölgesi Çiftçi Koşullarında Yetiştirilen Soya Ürününde Bazı Önemli Kalite Özelliklerinin Belirlenmesi. Çukurova Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Adana, 74s.
📄SINCLAIR, T.R., SOFFES. A.R., HINSON. K., ALBRECHT, S.L., and PFAHLER, P.L., 1991. Genotypic Variation in Soybean Nodule Number and Weight. Crop Science, 31(2): 301-304.
📄SÖĞÜT, T., 2005. Aşılama ve Azotlu Gübre Uygulamasının Bazı Soya Çeşitlerinin Verim ve Verim Özelliklerine Etkisi. Akdeniz Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Dergisi, 18(2): 213-218.
📄YETİM, S., 2008. GAP Bölgesi Harran Ovası Koşullarında Azot ve Demir Gübrelemesinin İkinci Ürün Soya [Glycine max L. Merill] Bitkisinin Verimine ve Bazı Kalite Kriterlerine Etkisi. Ankara Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi, Ankara, 173s.
📄YILMAZ, A., BEYYAVAŞ, V., CEVHERİ, İ., ve HALİLOĞLU, H., 2005. Harran Ovası Ekolojisinde İkinci Ürün Olarak Yetiştirilebilecek Bazı Soya [Glycine max. L. Merrill.] Çeşit ve Genotiplerinin Belirlenmesi. Harran Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Dergisi, 9(2): 55-61.