Abstract
Bu çalışma, 2014 yılında Diyarbakır ekolojik koşullarında 5 farklı ekim zamanı uygulamalarının bazı soya fasulyesi çeşitlerinde verim özellikleri üzerine etkisini belirlemek amacı ile yapılmıştır. Araştırma Dicle Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarla Bitkileri Bölümü deneme alanında Tesadüf Bloklarında Bölünmüş Parseller Deneme Desenine göre üç tekrarlamalı olarak yürütülmüştür. Araştırmada dört değişik soya çeşidi (Atakişi, Arısoy, Blaze, Nazlıcan) beş faklı ekim zamanında (1 Mayıs, 20 Mayıs, 10 Haziran, 25 Haziran, 5 Temmuz) denemeye alınmıştır. Denemede bazı fenolojik ve argonomik özellikleri incelenmiştir. Araştırma sonucunda en yüksek tohum (2660.3 kg/ha) ve yağ verimi (625.1 kg/ha) Arısoy soya çeşidinin 5 Temmuz tarihindeki ekiminden elde edilmiştir. Ayrıca en yüksek bitki boyu (99.67 cm) Nazlıcan çeşidinin 1 Mayıs ekimlerinden, en yüksek bakla sayısı (46 adet/bitki) Atakişi çeşidinin 1 Mayıs ekimlerinden elde edilmiştir. Alınan sonuçlar değerlendirildiğinde Arısoy soya çeşidinin bölgede rahatlıkla yetiştirilebileceği kanısına varılmıştır.
Abstract: This study was carried out to determine yield properties of some soybean cultivars under different sowing times in Diyarbakır ecological conditions in 2014. Field trial was designed in Completely Randomized Block Design with three replicates at experimental fields of Dicle University, Agricultural Faculty, Field Crops Department. Four different soybean cultivars (Atakişi, Arısoy, Blaze and Nazlıcan) and five different sowing times (1st of May, 20 st of May, 10 st of June, 25 st of June and 5 st of July) were the experimental factors. In this work, some phenological and agronomical parameters of soybean were investigated. As a result of the research, the highest yield of seed (2660.3 kg / ha) and oil (625.10 kg / ha) was obtained from the Arısoy soybean planted on July 5th. In addition, the highest plant height (99.67 cm) was obtained from the Nazlıcan variety planted on May 1st, and the highest pod number (46 units / plant) from the Atakişi variety planted on May 1st When the results obtained are evaluated, it is concluded that Arısoy soybean can be grown easily in the region.
Keywords: Cultivar, Sowing date, Soybean, Yield, phenological properties
Keywords
This part is not available in the selected language; it is shown in Türkçe.
References
19 references- Anonim, (2014). Diyarbakır Meteoroloji Bölge Müdürlüğü, Aylık Hava Raporları.
- Anonim, (2020). Dünya soya fasulyesi üretimi, 2018. http://www.faostat.fao.org/, Erişim tarihi: 21.02.2020.
- Baydaş,Y. M., (2009). Van ekolojik koşullarında farklı ekim zamanı uygulamalarının bazı soya fasulyesi (Glycine max (l.) merrill) çeşitlerinde verim ve verim öğelerine etkisinin araştırması .(Yüksek lisans tezi). Yüzüncü Yıl Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Van.
- Bayraktar, N., Eser, V & Mert, M., (2007). Orta-Karadeniz koşullarında, bazı soya (Glycine max (L.) Merill) çeşitlerinin verim ve verim öğelerinin belirlenmesi. Türkiye 7. Tarla Bitkileri Kongresi. Erzurum.
- Beyyavaş, V., Haliloğlu, H & Yılmaz, A. (2007). İkinci ürün soya tarımında farklı ekim zamanlarının verim ve verim unsurlarına etkisi. Harran Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi, 2007, 11 (3/4): 23-32.
- Çetintaş, Z. & Koç, H. (1993). Tokat yöresinde farklı ekim zamanlarının farklı soya çeşitlerinin verim ve kalitesine etkileri üzerinde araştırmalar. Gaziosmanpaşa Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 10, 193-201.
- Erdoğmuş, M., Arslan, D & Olgun, H. (2007). Bazı soya çeşitlerinin organik ve geleneksel yetiştirme sistemlerinde performanslarının karşılaştırılması. 1.Ulusal Yağlı Tohumlu Bitkiler ve Biyodizel Sempozyumu, Samsun.
- Gizlenci, Ş., Üstün, A., Acar, M., Dok, M. & Aygün, Y. (2005). Orta Karadeniz Bölgesi sahil kuşağında orta erkenci ve erkenci soya için en uygun ekim zamanının belirlenmesi. Türkiye VI. Tarla Bitkileri Kongresi, Antalya.
- Hossain, M. A., Rahman, L., & Shamsuddin A.K.M. (2003). Genotype-environment interaction and stability analysis in soybean, Journal of Biological Sciences, 3 (11): 1026-1031.
- Karaaslan, D., Boydak, E & Gür, M. A. (1998). Farklı ekim zamanlarının bazı soya fasulyesi (Glycine max l.) çeşitlerinde verim ve verim komponentlerine etkisi. Harran Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi, 2 (4), 55-64.
- Karasu, A., Öz, M & Göksoy, A.T. (2002). Bazı soya fasulyesi (Glycine max (L.) Merill) çeşitlerinin Bursa koşullarına adaptasyonu konusunda bir çalışma. Bursa Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, (2002) 16 (2): 25-34.
- Kınacı,G. (2011).Çanakkale koşullarında soya fasulyesi çeşitlerinin verim ve bazı kalite unsurlarının belirlenmesi (Yüksek lisans tezi). Selçuk Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Konya.
- Okçu, M., Tozlu, E., Pehluvan, M., Kaya, C., Kumlay, M & Dizikısa, T. (2007). Erzurum-Pasinler ekolojik şartlarında farklı soya fasulyesi (:Glycine max l.) çeşitlerinin uyumu üzerine bir araştırma. 1.Ulusal Yağlı Tohumlu Bitkiler ve Biyodizel Sempozyumu, Samsun
- Sincik, M. & Göksoy, A.T. (2012). Farklı soya fasulyesi hat ve çeşitlerinin birinci ve ikinci ürün yetiştirme koşullarında bazı verim ve verim kompenentlerinin belirlenmesi. Türkiye 10. Tarla Bitkileri kongresi, Konya.
- Söğüt, T., Öztürk, F & Temiz, M.G. (2005). Farklı olgunlaşma grubuna dahil bazı soya
- çeşitlerinin ana ve ikinci ürün koşullarındaki performanslarının karşılaştırılması. VI. Tarla Bitkileri Kongresi, Antalya.
- Tayyar, Ş & Gül, M.K. (2007). Bazı soya fasulyesi (Glycine max (L.) genotiplerinin ana ürün olarak Biga şartlarındaki performansları. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi, 17 (2): 55-59
- Yaver, S.& Paşa, C 2009. Tekirdağ koşullarında bazı soya fasulyesi çeşitlerinin verim kriterleri üzerine bir araştırma. Türkiye VIII. Tarla Bitkileri Kongresi, Hatay.
- Yetgin, S. (2008). Çukurova bölgesinde ana ürün koşullarında bazı soya çeşit ve hatlarının verim ve tarımsal özelliklerinin belirlenmesi üzerine bir araştırma. (Yüksek Lisans Tezi). Çukurova Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Adana.
How to cite
APA
IEEE
MLA
Chicago
Harvard
Vancouver
BibTeX
RIS
Licence
May be shared and adapted with credit, for non-commercial purposes. Copyright © 2020 Yayımlanan makalenin telif hakları yazarına aittir.The copyright of the published article belongs to its author..